Vandaag 16 jaar geleden kwam het album Erotica uit in Nederland. Dit album was een omkeer in mijn kijk op Madonna. Ondanks dat ze voor Erotica al meer dan 25 hits achter haar naam had staan was ik nog steeds niet overtuigd. Nummers als Like a virgin en Material girl vind ik best aardig om af en toe te horen maar niet meer dan dat. Maar andere hits uit de begin jaren van Madonna’s carrière zoals Holiday, True Blue en (waarschijnlijk de ergste van allemaal) La Isla Bonita mogen van mij verbannen worden naar de diepste muzikale kerkers. 

Erotica is voor mij de omkeer in mijn kijk op Madonna geweest, pas toen viel me op dat ze meer kon dan over-geproduceerde en vaak mierzoete popmuziek maken. Twee jaar eerder was Madonna al een beetje de weg ingeslagen naar, in mijn ogen, meer volwassen popmuziek met Vogue en Justify my love. Maar met Eritoca leverde ze een album dat niet alleen muzikaal maar ook qua teksten veel volwassener overkwam dan haar voorgaande werk.

Hierna is de Queen of Pop alleen maar veelzijdiger en gevarieerder geworden. Voor haar rol in de Musical Evita, waarin ze Eva Perón, de vrouw van de Argentijnse dictator Juan Perón speelde, nam ze extra zanglessen wat haar stem sterker en beter maakte. Dit valt vooral op als je live optredens van voor en na deze tijd vergelijkt.  Gelukkig bleef de Madonna vernieuwen en soms ook verbazen door te variëren in muziek genre en in stijl.  

Al mijn favoriete Madonna songs, waaronder Die another day, Music en Me against the music zijn van dan ook na deze periode. En ook met haar laatste album Hard Candy bewijst Madonna nog heel lang mee te kunnen.

Ik weet dat veel mensen het niet met me eens zijn en zweren bij het oude werk van Madonna maar voor mij bewijst de diva juist met haar latere werk hoe veelzijdig en tijdloos ze is.