Fleetwood Mac

Op 10 oktober 1979 onthulden de (toenmalige) leden van Fleetwood Mac hun eigen ster op de Hollywood Hall of Fame.

Sinds die dag is 10 oktober “Fleetwood Mac Day” in Los Angelos. En omdat Rob daar net vandaan komt leek het me extra toepasselijk om Fleetwood Mac deze week de eer van GeekFM Classic te geven.

Ondanks dat door de “kenners” het album “Rumours” uit 1976 unaniem tot het beste album van de band uitgeroepen is (en ook tot één van de beste albums aller tijden) zal voor mij Fleetwood Mac altijd gekoppeld blijven aan “Tango in the night”. Dit album uit 1987 was mijn eerste (bewuste) kennismaking met deze band. Het album heeft maar liefst 103 (!!!) weken in de Nederlandse album charts gestaan en vijf top-40 hits voortgebracht. Niet zo vreemd dus dat mij (ik was toen 16) vooral dit album bijgebleven is als het echte Fleetwood Mac. Pas later ben me ook in de oudere albums gaan verdiepen en bekend geworden met klassiekers als “Go your own way”, “Need Your Love So Bad”, “Sara”, “Black Magic Woman” (welke veel bekender is in de uitvoering van Santana uit 1970), “Dreams” en “Don’t stop”. Want door de jaren heen heeft de Fleetwood Mac, die in 1967 opgericht werd, meer dan 25 albums uitgebracht in ongeveer evenveel verschillende bezettingen. Want ruzies, relaties, verslavingen, huwelijken en echtscheidingen binnen de band zorgde voor een constant wisselende bezetting

“Big Love” is samen met het titelnummer voor mij het hoogtepunt van het “Tango in the Night” album, en “Big Love” is voor mij een nummer dat nog steeds fris en modern klinkt ondanks dat het inmiddels al 21 jaar een klassieker is, en vanaf vandaag dus ook een GeekFM Classic.

Big Love http://www.youtube.com/watch?v=UZBwRpM98M0,

Seven wonders   http://www.youtube.com/watch?v=iwsPwLGc-tg

Little lies http://www.youtube.com/watch?v=kyE4CLM0QIA

Family man, http://www.youtube.com/watch?v=x7npGRbM5Ns

Everywhere, http://www.youtube.com/watch?v=jbsaj0XHUeg&eurl

Novastar – Because

Het was deze week niet makelijk om één GeekFM GadHit uit te zoeken. Er was weer veel keuze, leuke nieuwe namen (zoals The Veronica’s) en veel bestaande bands die met nieuwe muziek op de proppen komen. Nickelback, Fall Out Boy, Katy Perry, Oasis en Britney Spears hebben allemaal nieuwe muziek uitgebracht. Toch is de GeekFM Gadhit van deze week niet van een grote internationale artiest maar komt van net over onze zuidgrens, namelijk de nieuwe van Novastar.

Novastar is de artiesten naam van de Nederlandse Belg (of Belgische Nederlander, dat heb ik nooit goed begrepen) Joost Zweegers. Zweegers is geboren en opgegroeid in Nederland, maar woont inmiddels het grootste gedeelte van zijn leven in Antwerpen. In België is Novastar een grotere bekendheid dan hier in Nederland waar we hem voornamelijk kennen van het wondermooie “Wrong” welke ondanks de zware radio ondersteuning van onder andere 3FM niet verder kwam dan een radio hitje.

“Because” komt van Novastar’s derde album “Almost Bangor” en is net als de eerste kennismaking “wrong” een typisch Novastar nummer met veel gevoel waarin de krachtige stem van Zweegers goed tot z’n recht komt.

Jack White & Alicia Keys -Another Way to Die [youtube]

Voor het eerst in de geschiedenis is de soundtrack bij een James Bond-film een duet: Jack White en Alicia Keys zijn gestrikt om samen het thema bij de nieuwe Bond-film “Quantum Of Solace” te maken. Een bijzondere verfrissende en zeker verassende combinatie, een echte rock stem tegenover een van de krachtigste hedendaagse soulstemmen, die verrassend goed samen passen.

Jack White, die we kennen we als de zanger van The White Stripes en van the Raconteurs heeft “Another way to die” geschreven en daarmee is het geen standaard James Bond-song geworden. Het is qua structuur minder samenhangend dan te verwachten, maar het nummer bezit wel de juiste dreigende klank in combinatie met een fikse stoot seks-appeal die voor een James Bond film zo belangrijk zijn.

Heerlijk om Alica Keys weer eens met wat pit bezig te zien want na een paar mierzoete ballads leek ze wel heel erg de Mariah Carey kant op te gaan, maar met een meestergitarist als Jack White als partner kan het natuurlijk niet anders.

Net als voorgaande James Bond soundtracks is dit weer een verrassend keuze. Ik weet nog dat ik in 1985 zeer verbaasd was toen Duran Duran de soundtrack van “A view to a Kill” voor hun rekening nam. Na die tijd waren het ander grote namen als A-ha (The Living Daylights), Tina Turner (GoldenEye), Sheryl Crow (Tomorrow Never Dies) en (misschien wel de beste Bond soundtrack tot nu toe) Madonna (Die Another Day) die White en Keys voorgingen.

Stephen Ray Vaughan – Crossfire [youtube]

De GeekClassic hoeft niet altijd een grote hit te zijn, soms is het gewoon een reden om muziek, een artiest of band onder de aandacht te brengen. Deze week heb ik zo een reden want op 3 oktober 1954 werd in Dallas Texas Stephen Ray Vaughan geboren.

Vaughan leeft een heftig maar kort leven met drugs en drank verslaving maar ook met muzikale hoogtepunten zoals samenwerking met David Bowie, Eric Clapton, Dick Dale, Jennifer Warnes en Stevie Wonder.

Op 26 augustus 1990 staat gitarist Stevie Ray Vaughan in East Troy, Wisconsin, op het podium met onder andere Eric Clapton, Buddy Guy, en Robert Cray. Na afloop van het concert staan een aantal helikopters klaar om de stergitaristen weer naar de “bewoonde wereld” te vervoeren. Stevie Ray Vaughan’s helikopter zal daar nooit aankomen, maar crasht vlak na de start. Vaughan wordt slechts 35 jaar, maar staat desondanks in de boeken als één van de beste en invloedrijkste (blues)gitaristen van de afgelopen decennia. Een gitarist die wereldwijd doorbreekt door zijn prachtige gitaarwerk op David Bowie’s album Let’s Dance, maar ook solo en met z’n begeleidingsband Double Trouble maakt hij indruk op vooral gitaarliefhebbers over de hele wereld.

Crossfire is één van de vele nummers van Stephen Ray Vaughan waarin zijn weergaloze gitaar sound te horen is.

Voor mij is Stevie Ray Vaughan samen met Prince en Jimmy Hendrix de beste gitarist welke ik tot nu toe gehoord heb en ik ben erg benieuwd wat jullie favoriete gitarist is en wat jullie van Stevie Ray Vaughan vinden.

Hurt – Johnny Cash [You tube]

Op 12 september 2003 overleed Johnny Cash op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van suikerziekte. In het jaar voorafgaand aan zijn dood maakt Cash een wondermooie cover van het Nine Inch Nails nummer “Hurt”. Cash noemde dit nummer “The best anti-drug song I ever heard” en speelde het meer dan 100 keer voordat hij het eind 2002 opnam voor zijn laatste studioalbum.
“Hurt” is geschreven door Trent Reznor de zanger van Nine Inch Nails die het nummer in 1994 opnamen voor hun derde studio album “The Downward Spiral”. Reznor was in eerste instant “not amused” toen hij hoorde dat dit zeer persoonlijke nummer gecoverd werd, maar gaf later toe dat hij de uitvoering van Cash mooier vond dan die van z’n eigen band. (Geekfactje: Trent Reznor componeerde ook de muziek voor de computergame Quake)

De video voor deze single heeft vele prijzen gewonnen en toont een broze en ziekelijke Cash, zonder make-up, getooid in zijn gebruikelijke zwarte outfit, terwijl hij thuis gitaar en piano speelt. Daartussen werden beelden verweven van  “The Man in Black” tijdens zijn hoogdagen.

Zelf vind ik het niet alleen één van de beste covers ooit gemaakt, maar ook één van de allermooiste nummers ooit opgenomen. Er zijn maar weinig nummers die mij, al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde, zo raakte als deze pijnlijke treurzang van deze legendarische countryzanger.

Nadat Cash zijn versie van dit nummer uitgebracht is het door vele andere artiesten gecoverd, onder ander Tori Amos, Eddie Vedder (Pearl Jam), Sheryl Crow en zelfs door Kermit de Kikker

René Klijn – Mr Blue [You tube]

Op 5 september 1993 overlijdt, op dertigjarige leeftijd, René Klijn aan de gevolgen van AIDS. René Klijn werdt beroemd in Nederland door zijn optreden van 28 november 1992 in het Vara televisieprogramma De Schreeuw van De Leeuw. De zanger vertelde in die uitzending openhartig over zijn ziekte AIDS. De uitzending werd onder andere beloond met de bronzen roos op het televisiefestival van Montreux. Aan het slot van deze uitzending zingt René Klijn, ernstig verzwakt, zijn versie van “Mr. Blue” Begin 1993 verschijnt een studioversie op single. De plaat haalt platina en brengt fl 200.000 op voor het Aids-fonds en wordt één van de grootste hits in Nederland van de jaren negentig.

Het orgineel van “Mr Blue” is van het Britse synthpop duo Yazoo, geschreven door Vince Clarke en gezongen door Alison Moyet (die later solo nog hits had met oa “All Cried Out” en “That Ole Devil Called Love“). En “Mr Blue” was niet het eerste nummer van Yazoo wat met veel succes gecoverd werd. Tien jaar eerder maakten de “Flying Pickets” van “Only You” al de eerste a cappella nummer één hit uit de Britse geschiedenis.

Maar we dwalen af, terug naar “Mr. Blue” van René Klein. Voor mij is dit echt zo een nummer die je in 1993 veel te veel gehoord hebt, waardoor ik ‘m toen ook helemaal zat was. Maar nu 15 jaar later staat het nummer nog steeds als een huis en is het goed te begrijpen waarom zoveel mensen dit zo een bijzonder nummer vinden.

Ik ben benieuwd naar wat jullie vinden van deze GeekFM Classic dus laat gerust een reactie achter….

Omdat MidPoint deze week in het teken staat van de jaren negentig is deze editie van de Geek Three en bijzondere. Geen nieuwe nummers, maar een persoonlijke top 3 van nummers die voor mij de jaren negenti vertegenwoordigen op muziek gebeid.

1. Alanis Morissette – You Oughta Know
2. Guns & Roses – Don’t cry
3. Anouk – Mood Indigo

3 Anouk – Mood Indigo [YouTube]
Vorige week nog op 1 in de reguliere Geek Three met haar nieuwste en deze week in the Geek Three 90′s met haar allereerste. Met “Nobody’s Wife” brak Anouk definitief door, maar “Mood Indigo” was de eerste single van haar debuut album “Together Alone” uit 1997, en de kennismaking met een zangeres die sindsdien, en tot nu toe, de populairste Nederlandse artiest is. En volkomen terecht als ik het voor het zeggen heb (en ik heb het voor het zeggen want het is mijn item )

2 Guns & Roses – Don’t cry [YouTube]
Na in het eind van de jaren tachtig grote successen gehad te hebben waren de verwachtingen voor het nieuwe Guns & Roses album hoog gespannen. De verhalen over botsende ego’s, overmatig drank- en druggebruik en interne ruzies deed door sommige vermoeden dat er zelfs helemaal geen nieuw album meer zou komen. Maar eind september 1991 kwam het meesterlijk “Use Your Illusion I” uit, een week later gevolgd door het misschien nog wel betere “Use Your Illusion II”. “Civil War”, “Knockin’ on Heaven’s Door” (een rock uitvoering van Bob Dylan’s klassieker), You Could Be Mine, en het wondermooie “November Rain” zijn allemaal (inmiddels) klassiekers die in geen enkele muziekcollectie mogen ontbreken. “Don’t cry” is naar mijn mening één van de allermooiste rock-ballads allertijden.

1 Alanis Morissete – You Oughta Know [YouTube]
Als er één album symbool staat voor de jaren negentig dan is dat naar mijn mening “Jagged Little Pill” van Alanis Morissette. Niet alleen omdat het album meer dan een jaar in de top 10 van de U.S. Billboard 200 albums charts gestaan heeft, ook is het, met meer dan 30 miljoen verkochte examplaren, de meest verkochte plaat aller tijden van een vrouwelijke artiest. Omdat “You Oughta Know” mijn eerste kennismaking met deze Canadese zangeres was vond ik het een toepasselijke nummer 1 voor de Geek Three 90′s edition.

Ik ben erg benieuwd wat jullie keuzes zouden zijn…. laat via Comments weten welke plaat uit de 90′s eigenlijk ook niet had mogen ontbreken

Garbage – Only Happy When it Rains

Eén van de leuke dingen aan het schrijven van de Geek Classic is dat ik zelf een classic uit mag zoeken zonder ook maar ergens rekening mee te moeten houden. De enige regel (die we ons zelf opgelegd hebben) is dat de Geek Classic gelinkt moet zijn aan een datum uit deze week uit het verleden. Verder mag ik zelf uit zoeken wat ik wil, en op deze manier kan ik iets schrijven over de muziek waar ik zelf iets mee heb. Deze week is daar een goed voorbeeld van want op 26 augustus 1966 werd namelijk Shirley Manson, de leadzangeres van de band Garbage, geboren.

Deze Schotse band is één van mijn persoonlijke favorieten, lekkere stevige muziek, net iets anders dan de standaard bandjes, maar toch zeer toegankelijk. “Net iets anders” is een understatement als we het over de zangeres hebben. Shirley Manson is een vrouw met een eigen stijl en mening die ze durft te verkondigen. Dat blijkt niet alleen uit haar uiterlijk, haar uitspraken, haar teksten en de aparte video’s maar onder andere ook uit de medewerking aan een PETA anti bond campagne. Om de aandacht te vestigen op dierenleed heeft ze zich voor de campagne laten fotograferen met het bloedige lijk van een gevilde vos in haar handen met de tekst “Hier is de rest van uw bontjas” erbij.

Garbage heeft nooit grote hits in de Nederlandse hitparades gehad. Wel werd het een populaire band op de Nederlandse podia en festivals, en ook de albums werden redelijk goed verkocht, mede doordat de muziek regelmatig op de betere radiozenders werd gedraaid. De GeekClassic van deze week is meteen ook het enige echte hitje dat Garbage gehad heeft in Nederland namelijk “Only Happy When it Rains” van het eerste naamloze album (het tweede album heeft trouwens de geeky titel “Version 2.0″)

Hieronder nog een paar voorbeelden van andere, naar mijn bescheiden mening, briljante Garbage songs:

• I Think I’m Paranoid
• Stupid girl
• Queer
• Push it
• Sex is not the enemy

Een nieuwe selectie van 3 nieuwe songs van deze week!
Elke vrijdagavond live @ geekfm.qstart.me.

1. Anouk – If I go
2. Metallica – The Day That Never Comes
3. Amy MacDonald – Mr. Rock And Roll

3 Amy MacDonald – Mr. Rock And Roll [YouTube]
Met “This is the life” van haar gelijknamige debuutalbum, is Amy MacDonald in heel Europa doorgebroken en met haar nieuwe single “Mr. Rock And Roll” zal ze, waarschijnlijk, dit succes snel voortzetten. Het laastste nieuws met betrekking tot deze Schotse zangeres is dat er, naast het concert dat ze 17 oktober in de Melkweg in Amsterdam geeft, een extra optreden gepland staat voor 11 november in de Heineken Music Hall.

2 Metallica – The Day That Never Comes [YouTube]
“The Day That Never Comes” is alweer single nummer 40 (!!!) van de Amerikaanse heavy metal band Metallica en de eerste van het nieuwe studio album “Death Magnetic” welke 12 september uit zal komen. De fans hebben 5 jaar op nieuw materiaal moeten wachten maar als “The Day That Never Comes” een voorbode is van wat het nieuwe album te bieden heeft zullen ze, naar mijn mening, niet teleurgesteld worden. Bijna 8 minuten lang en met een begin dat aan het wondermooie “The Unforgiven” doet denken waarna het los barst tot een tirade van heerlijke drum – en waanzinnige gitaarsalvo’s zoals we van Metallica gewend zijn.

1 Anouk – If I go [YouTube]
Naast dat “If I Go” een heerlijk nummer is, is er nog een andere reden waarom Anouk de nummer één van deze editie van de Geek Three verdient. Deze week werd namelijk bekend gemaakt dat muziek van Anouk in de nieuwste versie van het computerspel Guitar Hero gebruikt gaat worden. In de editie Guitar Hero World Tour (release Q4 2008) kunnen de spelers met de Europese versie onder andere meedoen met Anouk’s “Good God”. Ook andere Europese bands zijn vertegenwoordigd zoals Beatsteaks (Duitsland), Hush Puppies (Frankrijk), Oasis (Engeland), Negramaro (Italië) en Radio Futura (Spanje), en komen op de game nummers van grote internationale artiesten als Beastie Boys, Coldplay, Foo Fighters en System of a Down voorbij.

Hey Joe – Jimmy Hendrix

15 augustus 1969 toen begon in Bethel, New York het eerste meerdaagse mega muziek festival uit de geschiedenis; Woodstock.

Het concert was het belangrijkste evenement van de vredesbeweging uit de jaren ’60 en bleek van werkelijk muziekaal, historisch en sociologisch belang. Het enorme rockfestival had een vreedzaam karakter (drie dagen van vrede en muziek) en werd het symbool van de hoop op een politiek-culturele vernieuwing van de maatschappij.

De organisatoren hadden op 20.000 tot 25.000 bezoekers (á $18- entree) gerekend, dit was ook nodig om een rendabel 3-daags festival neer te zetten. Toen er echter meer dan 100.000 mensen kwamen werd het een gratis festival. Er was namelijk geen controle meer omdat er op de diverse plaatsen rond het terrein hekken neergehaald werden. Uiteindelijk waren er meer dan 400.000 bezoekers (en er waren er nog zeker 100.000 mensen onderweg) en bleek het de hele organisatie een financiële strop te zijn. Er was een verlies van ruim $ 2.500.000,-. De familie van een van de organisators betaalde deze schuld, zij hadden daarna wel de rechten voor films en Woodstock verzamelalbums in handen en hiermee hebben zij hun geld dubbel en dwars terugverdiend.

Maar het ging natuurlijk om de muziek, en de organisatie was er in geslaagd om een indrukwekkende line up te contracteren met onder andere The Who, Janis Joplin, Jefferson Airplane, Joe Cocker, Sly and the Family Stone, Creedence Clearwater Revival, Santana en vele anderen. Het is niet eenvoudig om van al deze top artiesten één nummer uit te zoeken als Geek Classic van deze week, dus ik heb gekozen voor het nummer waarmee het festival officieel eindigde: Hey Joe – Jimmy Hendrix.